Już odliczasz, unikasz, świętujesz i czekasz, aż w końcu dochodzisz do momentu, że w urodziny chce mi się płakać. Dzisiaj o tym, o tym co czujesz w tym szczególnym dniu.
Urodziny, czyli co?
Dla jednych to dzień tortu, balonów i śmiechu. Dla innych – jeden z najbardziej emocjonalnie trudnych dni w roku.
Czasem już kilka dni wcześniej czujemy dziwny ucisk w klatce, niepokój, smutek, który trudno nazwać. Gdy przychodzą życzenia – zamiast radości pojawiają się łzy, a nawet złość.
Wiele osób mówi:
„Nie wiem, co się ze mną dzieje. Powinno być dobrze, a mnie ściska w gardle i chce mi się płakać.”
Urodziny mogą uruchamiać głęboko ukryte emocje, wspomnienia i mechanizmy obronne, o których na co dzień nie pamiętamy.
W urodziny chce mi się płakać – symboliczny moment
Urodziny to moment symbolicznego przejścia – kolejny rok życia za nami.
Dla umysłu to jak zatrzymanie w czasie: podsumowanie, bilans, konfrontacja z samym sobą.
Wtedy w naturalny sposób pojawia się pytanie:
„Czy jestem tam, gdzie chciałem być?”
Jeśli odpowiedź brzmi „nie” albo „nie wiem” – włącza się emocjonalna reakcja: żal, poczucie straty, wstydu, rozczarowania, samotności.
Czy zgodzisz się, abyśmy nazwali to „mikrożałobą”? – żałobą po utraconych szansach, po dawnych marzeniach, po wyobrażeniach o sobie, które nie stały się rzeczywistością?
Dlaczego właśnie wtedy?
Urodziny to czas, w którym świat „wymaga”, byśmy się cieszyli.
Tymczasem emocje nie znają kalendarza.
Nie włączą się na komendę tylko dlatego, że ktoś nam przysłał życzenia.
Często to właśnie presja, by być szczęśliwym, uruchamia mechanizm obronny – smutek, złość lub zamrożenie emocji.
Nie pozwalamy sobie na autentyczne przeżywanie tego dnia, bo „tak nie wypada”.
A psychika zawsze znajdzie sposób, by upomnieć się o prawdę.
W urodziny chce mi się płakać
Urodziny jako lustro niespełnionych oczekiwań
W urodziny często mimowolnie porównujemy swoje życie z tym, jak miało wyglądać.
Wchodzimy w tryb analizy:
„W tym wieku powinienem już mieć rodzinę.”
„Miałam być szczęśliwsza.”
„Nie tak to miało wyglądać.”
Każde z tych zdań to mikrosygnał: w środku jest ból niespełnienia.
To naturalne, że z roku na rok coraz bardziej widzimy różnicę między „ja z planów” a „ja z rzeczywistości”.
W urodziny chce mi się płakać
To zderzenie bywa bardzo bolesne – i właśnie ono często stoi za tym, że chce nam się płakać.
Nie płaczesz dlatego, że coś jest z tobą nie tak.
Płaczesz, bo konfrontujesz się z prawdą o sobie – i to wymaga odwagi.
Samotność w dniu, który powinien być pełen ludzi
Jednym z najczęstszych powodów trudnych emocji w urodziny jest samotność.
To dzień, w którym szczególnie wyraźnie widzimy, kto jest obok – a kto nie.
Nawet jeśli na co dzień potrafimy radzić sobie z dystansem w relacjach, to właśnie w urodziny ta pustka staje się bardziej widoczna.
Bo to dzień, w którym chcemy być zauważeni, ważni, kochani – i kiedy tego nie dostajemy, ból jest wyjątkowo intensywny.
Niektórym wystarczy kilka pustych życzeń na Messengerze, by poczuć, że nikt naprawdę nie zna ich w środku.
To moment, gdy dziecięca część nas – ta, która chciała być kochana bezwarunkowo – przypomina o sobie.
Wspomnienia z dzieciństwa i emocjonalne ślady
Dla wielu osób urodziny nie są miłym wspomnieniem.
Może w dzieciństwie nikt nie robił przyjęcia, może kłótnie w rodzinie psuły ten dzień, a może rodzic zawsze zapominał.
Nasze ciało i umysł pamiętają to, nawet jeśli świadomie o tym nie myślimy.
W dniu urodzin emocje mogą więc wracać jak fala – często bez konkretnego powodu, ale z ogromną siłą.
To tzw. reaktywacja emocjonalna – uruchamia się coś z przeszłości, bo teraźniejszość przypomina tamto doświadczenie.
Dlatego tak wiele osób mówi:
„Nie wiem, czemu chce mi się płakać. Po prostu tak mam co roku.”
To nie przypadek. To pamięć emocji.
Syndrom „fałszywej radości”
Urodziny to też dzień, w którym często udajemy szczęście.
Wrzucamy zdjęcie z tortem, choć w środku czujemy pustkę.
Piszą znajomi, a my odpisujemy automatycznie: „Dziękuję ❤️” – mimo że chcielibyśmy napisać coś w stylu :
„Nie wiem, czy w ogóle jest co świętować.”
To, co na zewnątrz, i to, co w środku, nie zgadza się ze sobą.
W urodziny chce mi się płakać – trauma czasu
Niektórzy w dniu urodzin odczuwają silne napięcie, bo ta data wiąże się z trudnym wspomnieniem.
Bywa, że wokół urodzin wydarzyło się coś bolesnego – strata, choroba, rozstanie, przemoc.
Nawet jeśli nie pamiętamy tego świadomie, nasze ciało pamięta.
Wtedy każda kolejna rocznica staje się nieuświadomionym przypomnieniem o tamtym bólu.
Nie ma się czego wstydzić – to naturalna reakcja układu nerwowego.
Lęk przed przemijaniem
Każde urodziny to też spotkanie z czasem.
Z tym, że coś mija.
Niektórzy mówią:
„Nie boję się wieku, boję się, że niczego nie przeżyłem naprawdę.”
To zdanie często zawiera więcej prawdy niż jakakolwiek analiza.
Urodziny mogą stać się momentem egzystencjalnego zatrzymania – pytania:
„Kim ja właściwie jestem? Czy żyję po swojemu?”
Takie refleksje nie są złe – przeciwnie, mogą być początkiem zmiany.
Ale dopóki nie damy im miejsca, mogą objawiać się właśnie płaczem, ściskiem w gardle, smutkiem.
Co możesz zrobić, gdy w urodziny ogarnia cię smutek?
Psychologicznie nie chodzi o to, by „nie czuć”.
Chodzi o to, by zrozumieć, co czujesz i dlaczego.
Poniżej kilka wskazówek, które mogą pomóc:
Daj sobie prawo do emocji
Nie musisz być szczęśliwy tylko dlatego, że to twój dzień.
Masz prawo czuć smutek, żal, tęsknotę.
Emocje nie są „złe” – są informacją.
Może twoje ciało mówi ci właśnie:
„Zatrzymaj się. Posłuchaj mnie.”
Nie udawaj
Nie musisz wrzucać zdjęcia z balonami, jeśli wcale nie masz ochoty świętować.
Autentyczność to nie brak radości, tylko zgoda na prawdę o sobie.
Jeśli chcesz spędzić ten dzień spokojnie, samotnie – zrób to.
Nie musisz się tłumaczyć.
Zrób coś symbolicznego tylko dla siebie
Nie musisz organizować przyjęcia.
Może to być spacer, kąpiel, świeca, piosenka, list do siebie sprzed lat.
Zrób coś, co ma dla ciebie znaczenie.
To sposób, by odzyskać kontrolę i sprawczość – by ten dzień był choć trochę Twój.
Zastanów się, o czym mówi ten smutek
Smutek to często kompas emocjonalny.
Pytanie:
„czego mi brakuje?”
może otworzyć bardzo ważny proces.
Może to tęsknota za bliskością, może potrzeba zmiany, może żal do siebie o coś.
Nie uciekaj od tego – zapisz, przemyśl, porozmawiaj z kimś, kto rozumie.
Jeśli to trudne – poszukaj wsparcia
Niektóre emocje są zbyt głębokie, by nosić je samemu.
Rozmowa z psychologiem / psychoterapeutą może pomóc zrozumieć, dlaczego ten dzień tak bardzo boli.
Bo czasem za jednym płaczem w urodziny kryją się lata braku czułości, niewypowiedziane słowa i dawne rany.
Perspektywa: to nie ty jesteś „dziwny”
Jeśli w urodziny czujesz smutek, pustkę, albo chcesz po prostu przespać ten dzień – nie ma w tym nic złego.
Nie jesteś nienormalny, nie jesteś niewdzięczny.
To twoje emocje próbują się przebić przez kulturowe „musisz się cieszyć”.
Płacz w urodziny może być paradoksalnie oznaką, że twoja psychika dojrzewa.
Że przestajesz uciekać od tego, co trudne, i zaczynasz słuchać siebie naprawdę.
W urodziny chce mi się płakać
Czasem to, co nazywamy „urodzinowym dołem”, jest tak naprawdę cichym wołaniem o uwagę, bliskość, prawdę.
Bo choć to dzień naszego przyjścia na świat, często konfrontuje nas z tym, czego w życiu zabrakło.
Zamiast więc zmuszać się do uśmiechu, spróbuj zapytać siebie:
„Co tak naprawdę czuję w ten dzień?”
„Czego potrzebuję, żeby było mi lżej?”
Może odpowiedzi nie przyjdą od razu. Ale przyjdą.
A kiedy przyjdą – urodziny znów będą mogły stać się dniem życia, nie tylko datą w kalendarzu, ale wyjątkowym dniem dla Ciebie 🙂
